دریافت فایل صوتی

حجم: 9 MB

زمان: 56 دقیقه

امام سجاد  عليه  السلام  :
  أمّا حَقُّ ذِى المَعروفِ عَلَيكَ فَأن تَشكُرَهُ وتَذكُرَ مَعروفَهُ، وَ تُكْسِبَهُالمَقالَةَ الحَسَنَةَ وَتُخلِصَ لَهُ الدُّعاءَ فيما بَينَكَ وَ بَينَ اللّه ِ عَزَّوَجَلَّ، فَإذا فَعَلتَ ذلِكَ كُنتَ قَدشَكَرتَهُ سِرّا وَ عَلانيَةً ، ثُمَّ إن قَدَرْتَ عَلى مُكافاتِهِ يَوما كافَيْتَهُ؛

گياهان در قرآن

1. كدو: « وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ » (صافات / 146) و بوته كدويي بر او رويانديم .
2. سبزيجات: « فَادْعُ لَنا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِها » (بقره / 61) از خداي خود بخواه كه از انچه زمين مي‌روياند از سبزيجات.
3. خيار: « وَ قِثَّائِها » (بقره / 61) و خيار.
4. سير: « وَ فُومِها » (بقره / 61) و سير.
5. عدس: « وَ عَدَسِها » (بقره / 61) و عدس.
6. پياز: « وَ بَصَلِها »(بقره / 61) و پياز.
7. انگور: « أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ عِنَبٍ» (اسراء / 91) يا باغي از نخل وانگور از ان تو باشد.
8. دانه: « وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ » (ق / 9) و از آسمان، آبي پر بركت نازل كرديم، و به بوسيله آن باغها و دانه‌هايي راكه درو مي‌كند رويانديم.
9. انار: « فِيهِما فاكِهَةٌ وَ نَخْلٌ وَ رُمَّانٌ » (رحمان / 68) در آن ميوه‌هاي فراوان و درخت خرما واناراست.
10. موز: « وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ» (واقعه / 29) و موزي كه ميوه‌هايش روي هم چيده شده.
11. خرما: « وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا » (مريم / 25) و تنه درخت را سوي خود تكان بده كه خرماي تازه بر تو بيفكند.
12. خوشه گندم: « فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ» (بقره / 261) در هر خوشه،يكصد دانه باشد.
13. ميوه: « فِيهِما فاكِهَةٌ» (رحمان / 68) در انها ميوه‌هاي فراوان است.
14. برگ درخت: « وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاَّ يَعْلَمُها » (انعام / 59) هيچ برگي (از درختي) نمي‌افتد،مگر اينكه (خدا) از ان آگاه است.
15. درخت: « وَ مِنْهُ شَجَرٌ فِيهِ تُسِيمُونَ » (نحل / 10) و(همچنين) گياهان و درختاني كه حيوانات خود را در آن به چرا مي‌بريد،نيز از آن است.
16. درخت خرما: « وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ » (شعراء / 148) در اين زراعتها و نخلهايي كه ميوه‌هايش شيرين و رسيده ‌است.
17. گياهان: « فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ كُلِّ شَيْ‏ءٍ» (انعام / 99) و بوسيله آن (آب) گياهان گوناگون رويانديم.
18. درخت سدر: « مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ » (سباء / 16) و اندكي درخت سدر.
19. ميوه تلخ: « أُكُلٍ خَمْطٍ » (سباء/ 16) درختانش تلخ و ترش و بدطعم.
20. درخت گز (شوره): « وَ أَثْلٍ »( سباء / 16) و شوره گز.
21. برگ خشك: « وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ» (الرحمن / 12) و دانه‌هايي كه همراه با ساقه و برگي است كه به صورت كاه در مي‌آيد.
22. هسته خرما: « إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوي » (انعام / 95) خداوند شكافنده دانه و هسته خرما است.
23. درختي در جهنم: « إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ » (دخان / 43) همانا درخت زقوم جهنم.
24. خار خشك تلخ و بدبو: « لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلاَّ مِنْ ضَرِيعٍ » (غاشيه / 6) غذايي جزء ضريع (خار خشك تلخ و بدبو) ندارند.
25. گياه بي‌ساقه: « وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ » (الرحمن / 6) گياه و درخت براي او سجده مي‌كنند.
26. درختاي كه سقفي و عرشي مي‌خواهند: « وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ جَنَّاتٍ مَعْرُوشاتٍ » (انعام / 141) اوست كه باغهاي معروش (باغهايي كه درختانش روي داربست‌ها قرار دارد) را آفريد.

✅ نام‌هاي ديگرسوره‌ها

هريك ازسوره‌هاي قرآن نام خاصي دارد كه به آن اسم شناخته مي‌شوند. اما بعضي از اين سوره‌ها نام‌هاي ديگري هم دارند به آن‌ها اشاره مي‌شود:
نام سوره‌ها نام‌هاي ديگر سوره‌ها
1. العلق اقراء
2. القلم ن(نون)
3. الحمد الفاتحه، السبع المثاني، ام القرآن، فاتحة الكتاب، الشفاء، ام الكتاب، الشافيه، الوافيه، الكافيه، الاساس، الصلاة، الكنز.
4. لهب ابي لهب، المسد، تبت.
5. التكوير كوّرت.
6. الانشراح الم نشرح، شرح.
7. الماعون ارأيت، الدين.
8. الكافرون جحد، العبادة، المقشقشه.
9. الفيل الم ترك كيف.
10. الاخلاص التوحيد، الصمد، نسبة الرب، قل هو الله احد.
11. عبس السفرة، اعمي.
12. القدر انا انزلناه
13. الشمس الناقه، صالح.
14. قريش ايلاف.
15. الهمزه لمزه.
16. المرسلات العرف.
17. ق الباسقات.
18. القمر اقتربت الساعة.
19. الاعراف المص
20. الفاطر الملائكه
21. اسراء بني اسرائيل، سبحان
22. يوسف احسن القصص
23. الزمر الغرف
24. المؤمن الغافر، الطَوْل
25. فصلت حم السجده، المصابيح
26. الشوري حمعسق
27. الجاثيد الشريعه، الدهر
28. النحل النعم
29.السجده المضاجع، سجدة لقمان،‌ جزر، الم، تنزيل
30. الملك المنحية، الواقعية، تبارك،‌ المانعة
31. المعارج سأل سائل، واقع
32. النباء عم، التساؤل، المعصرات
33. الانفطار انفطرت
34. المطففين التطفيف
35. البقره فطاط القرآن، سنام القرآن
36. الممتحنه الامتحان، المودة
37. الزلزال الزلزلة
38. محمد(ص) القتال
39. الدهر الانسان، هل اتي، الابرابر
40. الطلاق النساء القصري، النساء الصغري
41. البينه البرية، لم يكن،‌ القيامه، اهل الكتاب
42. المجادله الظهار
43. التحريم يا ايها النبي، المتحرم، لِمَ تحرم
44. الصف الحواريين، عيسي
45. المائدة العقور، المنقذة
46. التوبه الفاضحه، المنقره، البحوث، برائة، الحاضرة، المثيرة
47. النصر التوديع
48. آل عمران دبابيج، الطيبه
49. انفال بدر
50. طه الكليم، الحكيم
51. شعراء الجامعه
52. نمل سليمان
53. الكهف الحائله
54. الحشر بني النضير
55. يس قلب قرآن،‌ ريحانة القرآن
56. غافر مؤمن، طَوْل
57. بروج سورة پيامبران
58. فجر سوره امام حسين ـ عليه السلام ـ

واژه‌پژوهی «الله»

درباره اینکه ریشه واژه "الله" چیست، نظریات متفاوتی وجود دارد.
برخی این واژه را برگرفته از «أَلَهَ» به‌معنای «عَبَدَ» می‌دانند؛ در این صورت، واژۀ «الله» به‌معنای معبودِ به‌حق و شایستۀ پرستش است.
 گروهی دیگر «الله» را از ریشۀ «أَلِهَ» به‌معنای «تَحَیَّرَ» دانسته‌اند. براین‌اساس، «الله» یعنی ذاتی که همۀ هستی در او متحیّر و سرگردان است. این همان مقامی است که عاشقان و عارفان گفته‌اند: «إلهی زِدْنی فیکَ تَحَیُّراً».

 برخی نیز «الله» را از «وَلَهَ» به‌معنای واله و شیداشدن می‌دانند. در این معنا «الله» به‌معنای وجودی است که همۀ موجودات واله و شیدای اویند. به‌تعبیر شیخ اجل:

گـر كسى وصف او ز من پرسد
بى دل از بى نشان چه گوید باز
عاشقان كشتگان معشوقند
بر نیاید ز كشتگان آواز

همچنین گروهی «الله» را برگرفته از «لاهَ، یَلُوهُ» به‌معنای «إحْتَجَبَ» دانسته‌اند. براین‌اساس، «الله» به‌معنای ذات پوشیده و نهان است؛ البته هرچند تجلّی صفات خداوند، همۀ عوالم وجود و پهنۀ خلقت را درنوردیده است و به‌تعبیر شاعر:

یار، بى پرده از در و دیوار
در تجلّى است یا اولى‌الابصار

اما ذات او در نهایتِ خفاست؛ تا حدّی که:
«وَ لَوْ لَا أَنْتَ لَمْ أَدْرِ مَا أَنْتَ»
 (اگر تو نبودی، درنمی‌یافتم که تو کیستی).

و سعدی چه زیبا سروده است:

نه ادراک در کُنه ذاتش رسد
نه فکرت به غور صفاتش رسد
توان در بلاغت به سَحبان رسید
نه در کُنهِ بی‌چونِ سُبحان رسید
که خاصان در این ره فرَس رانده‌اند
به لاأحصی از تگ فرومانده‌اند
نه هر جای مرکب توان تاختن
که جاها سپر باید انداختن

بخش هایی از کتاب مشکاة، جلد1، تفسیر سوره مبارکه حمد، محمدعلی انصاری

@Ahsanalhadis