صحیفه سجادیه - دعای شماره ۶ - فراز ۷

بِكُلِّ ذَلِكَ يُصْلِحُ شَأْنَهُمْ، وَ يَبْلُو أَخْبَارَهُمْ، وَ يَنْظُرُ كَيْفَ هُمْ فِي أَوْقَاتِ طَاعَتِهِ، وَ مَنَازِلِ فُرُوضِهِ، وَ مَوَاقِعِ أَحْكَامِهِ، لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاؤُوا بِمَا عَمِلُوا، وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى.

به همه‏ ى اینها حال ایشان را اصلاح و سازگار مى‏نماید، و اخبار آنان (اعمال و کردارشان که از خوبى و بدى آنها خبر مى‏دهد) را مى‏ آزماید، و مى‏ نگرد که اینان در اوقات طاعت (واجب یا مستحب) و در جاهاى واجبات و موارد احکامش چگونه‏ اند (با آنان مانند کسى که دیگرى را مى‏ آزماید رفتار مى ‏نماید لیجزى الذین اساوا بما عملوا و یجزى الذین احسنوا بالحسنى «س 53 ى 31( یعنى) تا کسانى که با کردارشان بد کرده و آنان که با رفتار شایسته نیکوئى نموده‏ اند جزاء دهد.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۲ - فراز ۱۸

وَ لَسْتُ أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِفَضْلِ نَافِلَةٍ مَعَ كَثِيرِ مَا أَغْفَلْتُ مِنْ وَظَائِفِ فُرُوضِكَ، وَ تَعَدَّيْتُ عَنْ مَقَامَاتِ حُدُودِكَ إِلَى حُرُمَاتٍ انْتَهَكْتُهَا، وَ كَبَائِرِ ذُنُوبٍ اجْتَرَحْتُهَا، كَانَتْ عَافِيَتُكَ لِي مِنْ فَضَائِحِهَا سِتْراً

و من به سبب شرافت و برترى مستحبى به سوى تو توسل نمى‏ جویم با اینکه از بسیارى از شرائط واجبات تو غافل بوده آنها را بجا نیاورده ‏ام، و از مواضع احکام تو تجاوز کرده پرده ‏هاى نواهى تو را دریده (آنها را مرتکب شده)ام، و گناهان بزرگى را بجا آورده ‏ام که سلامت داشتن (عفو و گذشت) تو از رسوائیهاى آنها براى من پرده و پوششى است.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۲ - فراز ۱۷

وَ لَا أَسْتَشْهِدُ عَلَى صِيَامِي نَهَاراً، وَ لَا أَسْتَجِيرُ بِتَهَجُّدِي لَيْلًا، وَ لَا تُثْنِي عَلَيَّ بِإِحْيَائِهَا سُنَّةٌ حَاشَا فُرُوضِكَ الَّتِي مَنْ ضَيَّعَهَا هَلَكَ.

و روزى را به روزه داشتنم گواه نمى‏ گیرم (روزى را روزه‏ ى پسندیده نگرفته‏ ام تا آن را گواه خود گردانم) و از شبى به سبب شب زنده داشتنم پناه نمى‏ طلبم (شبى براى عبادتى که پذیرفته شده باشد بیدار نبوده تا به آن پناه برم) و مستحبى (آنچه در شرع بجا آوردن آن رجحان و برترى داشته و گناهى در بجا نیاوردن آن نیست) بر اثر بجا آوردن آن مرا ثنا نگفته نمى‏ ستاید جز واجبات تو که هر که آن را ضائع کرده و بجا نیاورده هلاک گشته به کیفر خواهد رسید.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۲ - فراز ۶

فَهَلْ يَنْفَعُنِي، يَا إِلَهِي، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ؟ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ؟ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ؟ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُكَ؟

پس، اى خداى من، آیا اعترافم به بدى آنچه کرده‏ ام نزد تو سود مى‏ دهد؟ و آیا اقرارم در درگاهت به زشتى آنچه بجا آورده‏ ام از (عذاب) تو مرا رها مى ‏نماید؟ یا در اینجا خشم خود (دورى از رحمتت) را براى من قرار داده ‏اى؟ یا هنگامى که دعا کرده تو را مى‏خوانم دشمنى تو با من همراه بوده؟.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۹ - فراز ۵

ثُمَّ قِنِي مَا يُوجِبُ لَهُ حُكْمُكَ، وَ خَلِّصْنِي مِمَّا يَحْكُمُ بِهِ عَدْلُكَ، فَإِنَّ قُوَّتِي لَا تَسْتَقِلُّ بِنَقِمَتِكَ، وَ إِنَّ طَاقَتِي لَا تَنْهَضُ بِسُخْطِكَ، فَإِنَّكَ إِنْ تُكَافِنِي بِالْحَقِّ تُهْلِكْنِي، وَ إِلَّا تَغَمَّدْنِي بِرَحْمَتِكَ تُوبِقْنِي.

سپس مرا از چیزى (کیفرى) که فرمان تو موجب آن مى‏شود نگاه دار، و از آنچه عدل تو به آن حکم مى‏کند رهائى ده، زیرا توانائى من از تحمل انتقام و کیفر تو برنمى‏ آید، و نیروى من با خشم تو برابرى نتواند کرد، پس اگر تو مرا به حق جزا دهى (به کیفر رسانى) هلاکم مى ‏نمائى، و اگر به رحمتت نپوشانى تباهم مى‏سازى (در حدیث است: کسى به وسیله ‏ى عمل خود به بهشت نمى ‏رود، گفتند: یا رسول‏ الله و نه تو؟ فرمود: و نه من جز آنکه خدا مرا به رحمتش بپوشاند).