صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۰ - فراز ۵
أَمِتْنَا مُهْتَدِينَ غَيْرَ ضَالِّينَ، طَائِعِينَ غَيْرَ مُسْتَكْرِهِينَ، تَائِبِينَ غَيْرَ عَاصِينَ وَ لَا مُصِرِّينَ، يَا ضَامِنَ جَزَاءِ الُْمحْسِنِينَ، وَ مُسْتَصْلِحَ عَمَلِ الْمُفْسِدِينَ.
ما را بمیران هدایت شدگان (به راه حق) که گمراهان نباشیم، فرمانبران (احکام و دستورها) که کراهت نداشته باشیم، توبه کنندگان که گناه نکنیم و اصرار و ایستادگى (بر آن) نورزیم، اى ضامن پاداش نیکوکاران (اشاره به قول خداى تعالى «س 9 ى 120(: ان الله لایضیع اجر المحسنین یعنى خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمىگرداند) و اى اصلاح کننده ى کردار تباهکاران (اى خواهان صلاح کردار تباهکاران به اینکه فساد و تباهکارى را به صلاح و درستى تبدیل کنند، این جمله با قول خداى تعالى «س 10 ى 81(: ان الله لایصلح عمل المفسدین «خدا کردار تباهکاران را اصلاح نمىکند» منافات ندارد، زیرا مراد از آیه اینست که خدا کردار کسى را که مىخواهد در دین فساد نماید تباه مىگرداند تا حق از باطل و نادرستى آشکار گردد).
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۲ - فراز ۳۱
وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَقَارِبِهَا الْفَاغِرَةِ أَفْوَاهُهَا، وَ حَيَّاتِهَا الصَّالِقَةِ بِأَنْيَابِهَا، وَ شَرَابِهَا الَّذِي يُقَطِّعُ أَمْعَاءَ وَ أَفْئِدَةَ سُكَّانِهَا، وَ يَنْزِعُ قُلُوبَهُمْ، وَ أَسْتَهْدِيكَ لِمَا بَاعَدَ مِنْهَا، وَ أَخَّرَ عَنْهَا.
و به تو پناه مى برم از کژدم هاى آن که دهن هاشان گشوده اند، و از مارهاى آن که با نیش هاشان مىزنند، و از آشامیدن آن که روده ها و دلهاى ساکنینش را پاره مىنماید، و دلهاشان را مىکند، و از تو راه مىجویم (توفیق مىخواهم) براى آنچه (طاعت و بندگى که مرا) از آن آتش دور سازد و پس گرداند.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۹ - فراز ۷
أَسْتَوْهِبُكَ -يَا إِلَهِي- نَفْسِيَ الَّتِي لَمْ تَخْلُقْهَا لَِتمْتَنِعَ بِهَا مِنْ سُوءٍ، أَوْ لِتَطَرَّقَ بِهَا إِلَى نَفْعٍ، وَ لَكِنْ أَنْشَأْتَهَا إِثْبَاتاً لِقُدْرَتِكَ عَلَى مِثْلِهَا، وَ احْتِجَاجاً بِهَا عَلَى شَكْلِهَا.
از تو درخواست مىکنم که به من ببخشى- اى خداى من- نفس مرا که آن را نیافریدى تا از بدى و زیانى به وسیله ى آن خود را بازدارى، یا به سبب آن به سودى راهجوئى، ولى آن را آفریدى براى ثابت کردن (بندگان) قدرت و توانائیت (را) بر آفریدن مانند آن، و براى حجت و دلیل آوردن بر آفریدن شبیه آن (غرض از آفرینش آنست که بندگان به قدرت و عظمت او پى برده او را بپرستند تا رضا و خشنودى و رحمت و مهربانیش را به دست آورده رستگار شوند، نه آنکه آفریننده خواسته سودى برد که آن نقص است و او از نقائص منزه و پاک مىباشد).
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۳۱ - فراز ۷
كَالْجَاهِلِ بِقُدْرَتِكَ عَلَيْهِ، أَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ إِحْسَانِكَ إِلَيْهِ حَتَّى إِذَا انْفَتَحَ لَهُ بَصَرُ الْهُدَى، وَ تَقَشَّعَتْ عَنْهُ سَحَائِبُ الْعَمَى، أَحْصَى مَا ظَلَمَ بِهِ نَفْسَهُ، وَ فَكَّرَ فِيما خَالَفَ بِهِ رَبَّهُ، فَرَأَى كَبِيرَ عِصْيَانِهِ كَبِيراً وَ جَلِيلَ مُخَالَفَتِهِ جَلِيلًا.
مانند کسى که به قدرت و توانائى تو بر خود نادان، یا بسیارى احسان تو را به خود انکار کرده باشد (چون جاهل و منکر در اوامر او کوتاهى کرده و نواهیش را انجام مىدهد ولى عالم و داناى به حق او اگر چنین کند کار نادان و منکر کرده است) تا چون دیده ى هدایت و رستگارى براى او گشوده و ابرهاى کورى (گمراهى) از پیش او باز شد، آنچه به آن خود را ستم نموده شمرده، و در آنچه به آن پروردگارش را مخالفت کرده اندیشیده، پس گناه بزرگش را بزرگ و مخالفت عظیمش را عظیم دیده.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۵ - فراز ۱۷
وَ لَوْ دَلَّ مَخْلُوقٌ مَخْلُوقاً مِنْ نَفْسِهِ عَلَى مِثْلِ الَّذِي دَلَلْتَ عَلَيْهِ عِبَادَكَ مِنْكَ كَانَ مَوْصُوفاً بِالْإِحْسَانِ، وَ مَنْعُوتاً بِالِامْتِنَانِ، وَ مَحْمُوداً بِكُلِّ لِسَانٍ، فَلَكَ الْحَمْدُ مَا وُجِدَ فِي حَمْدِكَ مَذْهَبٌ، وَ مَا بَقِيَ لِلْحَمْدِ لَفْظٌ تُحْمَدُ بِهِ، وَ مَعْنًى يَنْصَرِفُ إِلَيْهِ.
و اگر آفریده اى از پیش خود آفریده اى را به مانند آنچه تو به آن بندگانت را از جانب خود راهنمائى کردهاى راهنمائى مى نمود به احسان و نعمت دادن وصف گشته و به هر زبانى ستایش شده مىبود، پس (تو که آفریننده و راهنماى حقیقى هستى به ستودن شایسته تر مى باشى، از اینرو) پس تو را است سپاس تا آنجا که راهى در سپاس تو یافت شود، و براى سپاس سخنى که به آن ستوده شوى و معنى و مقصودى که به سپاس بازگردد باقى باشد (تا آنجا که بتوانیم تو را سپاس گزاریم).
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۲۸ - فراز ۷
فَصَحَّ بِمُعَايَنَةِ أَمْثَالِهِمْ حَازِمٌ وَفَّقَهُ اعْتِبَارُهُ، وَ أَرْشَدَهُ إِلَى طَرِيقِ صَوَابِهِ اخْتِيَارُهُ.
پس بر اثر دیدن مانندهاى ایشان (کسانى که از غیر خداى تعالى بزرگى و دارائى و بلندى طلبیدند و خوار و بى چیز و پست گردیدند) دوراندیشى دوراندیش درست و بجا است که پند گرفتنش او را (از دیدن احوال آن مردم به توجه و رو آوردن به خداى متعال) موفق ساخته، و اختیار و برگزیدنش (خداى تعالى را بر غیر او، یا آزمایشش اگر و ارشده الى طریق صوابه اختباره بباء موحده بخوانیم که آن هم روایت شده) او را به راه راست و شایسته (که آن درخواست هر چیز است از خداى متعال و بس) رهبرى نموده است.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴ - فراز ۱۱
لَمْ يَثْنِهِمْ رَيْبٌ فِي بَصِيرَتِهِمْ، وَ لَمْ يَخْتَلِجْهُمْ شَكٌّ فِي قَفْوِ آثَارِهِمْ، وَ الْاِئْتَِمامِ بِهِدَايَةِ مَنَارِهِمْ.
آنان را در بینائى (عقائد و ایمان) شان شکى برنگردانید، و در پیروى آثار و اقتداء به نشانه هاى هدایت و رستگارى صحابه دودلى آنها را نگران نساخت.
صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴ - فراز ۱۲
مُكَانِفِينَ وَ مُوَازِرِينَ لَهُمْ، يَدِينُونَ بِدِينِهِمْ، وَ يَهْتَدُونَ بِهَدْيِهِمْ، يَتَّفِقُونَ عَلَيْهِمْ، وَ لَا يَتَّهِمُونَهُمْ فِيما أَدَّوْا إِلَيْهِمْ.
در حالیکه یارى کننده و کمک دهنده ى ایشانند (به اینکه) دین آنان را پیروانند، و به راه آنها مىروند، و با ایشان یگانگى دارند (در بینشان) اختلاف نیست که یکى درباره ى صحابه گفتارى بگوید و دیگرى خلاف آن را بیان نماید) و در آنچه (اخبار و احکامى را) که صحابه (از پیغمبر شنیده و) به آنها رسانده اند تهمت به ایشان نمى زنند (در راستى بیان آنها شک نمى نمایند).
