بار خدایا و نگهداران عرشت ( و او در جمله اللهم و حمله عرشک و او استیناف است و بعد از آن مبتداء و خبر آن در جمله ششم فصل علیهم است ) که از تسبیح و منزه نمودن تو سست نمی شوند ، و از تقدیس و مبری گردانیدن تو بستوه نمی آیند ، و از پرستش تو مانده نمی شوند ، و تقصیر و کوتاهی بر کوشش در ( باره ) امر و فرمان تو اختیار نمی نمایند ، و از شیفتگی به سوی تو غفلت و فراموشی ندارند و اسرافیل ( نامی است فارسی اضافه با ایل شده و ایل به زبان عبری نام خدای تعالی است ، از حضرت علی ابن الحسین – علیه السلام – روایت شده : هر چه که به ایل اضافه شود عبدالله ” بنده خدا ” است ) صاحب صور ( چیزی که در آن می دمد ) که چشم گشوده و بر هم نمی نهد منتظر دستور و فرمان توست تا بدمیدن ( در صور ) افتادگان گردگورها را آگاه گرداند ( مردگان را زند نماید ) و میکائیل که نزد تو دارای منزلت و از طاعت و بندگیت صاحب مقام بلند است ( از امیرالمؤمنین – علیه السلام – رسیده که فرمود : مؤذن اهل آسمانها جبرئیل امام و پیشنمازشان میکائیل است که نزد بیت المعمور بر آنها امامت می نماید ، زیرا امامت مقام بلندی است در طاعت و بندگی که شایسته نیست آن را جز کسی که مقامش بالاتر و شرایط امامت را جامعتر باشد ) و جبریل امین و درستکار بر وحی و پیروی شده در آسمانها و ارجمند در پیشگاه و مقرب در نزد توست و روح ( نام فرشته ای است ) که موکل و گماشته بر فرشتگان حجابهاست ( حجب جمع حجاب است به معنی چیزی است که چیز دیگر را پنهان نماید مانند پرده و دیوار ، و در معانی نیز گفته میشود : عجز و ناتوانی حجاب است بین انسان و مقصودش و معصیت و گناه حجاب است بین بنده پروردگارش ، و مراد به حجب و در اینجا انواری است بالاتر از آسمانها که از علم مخلوقین به ماوراء آنها پنهان است ) و روح ( نام فرشته بسیار بزرگ ) که از عالم امر ( اسرار ) توست ، بر آنها درود فرست ، و بر فرشتگانی که پایین تر از آنانند : آنها که در آسمانهایت جا دارند و بر رساندن پیغامهایت درستکارند . و فرشتگانی که از هیچ کوشش خستگی و از هیچ رنج ماندگی و سستی به آنها رونمی آورد ، و شهوات و خواهشها آنان را از تسبیح تو بازنمی دارد ، و فراموشی که پیدایش آن از غفلتها و بی خبریهاست آنها را از تعظیم و بزرگ دانستن تو جدا نمی سازد فرشتگانی که چشمها بسته اند و نگریستن به سوی تو را قصد نمی نمایند ، و زنخهای خود را به زیر انداخته اند ( فروتنی بسیار نموده اعتراف دارند که دیده عقلشان کوتاه است از این که به انوار عظمت تو بنگرند و ماوراء خود را ادراک نمایند ) فرشتگانی که رغبت و خواستشان در آنچه ( فیوضات ) که نزد توست بسیار است ، و به یاد نعمتهایت حرص دارند ، و در پیشگاه عظمت و بزرگواریت فروتنند و فرشتگانی که چون دوزخ را بر گناهکاران تو ببینند که صدای شعله و برافروختگیش شنیده می شود می گویند : منزه و پاکی تو ما تو را چنان که سزاوار عبادت و بندگی توست پرستش ننمودیم پس درود فرست بر ایشان و به روحانیین از فرشتگانت ( روحانیون به فتح راء فرشتگان رحمت هستند و نسبت آن به روح به معنی رحمت است ، از حضرت علی ابن ابیطالب – علیه السلام – رسیده که فرمود : در آسمان هفتم خطیره ای به نام خطیرةالقدس ” بهشت ” در آن فرشتگانی هستند که آنها را روحانیون می گویند ، چون شب قدر شود از پروردگار برای آمدن به دنیا اجازه می طلبند ، خداوند به آنها اجازه می دهد ، پس بر مسجدی نمی گذرند جزا آن که در آن نماز می خوانند ، و در راه با کسی روبرو نمی شوند جز آن که برای او دعا می نمایند و از ایشان به او برکت و نیکی می رسد ) و آنان که نزد تو قرب و منزلت دارند ، و آنان که رساننده غیب ( امور پنهانی مانند قیامت ، حساب و جزا ) به پیغمبرانت می باشند و آنان که درستکارند بر و حیت و بر اصناف گوناگون فرشتگان که برای خود اختصاص داده ای ( جز طاعت و بندگی تو کاری ندارند ) و آنان را با تقدیس خود از خوردنی و آشامیدنی بی نیاز کرده ای ، و در درون طبقه های آسمانهایت جا داده ای و بر فرشتگانی که در گوشه های آسمانهایت توقف نموده اند برای رسیدن فرمان به تمام گشتن وعده تو ( روز رستاخیز ) و بر خزانه داران باران و رانندگان ابر ( حضرت امیر المؤمنین – علیه السلام – فرموده : دانه ای باران نمی بارد جز آن که با پیمانه ای است بر دست فرشته ای مگر قوم نوح – علیه السلام – که به خود آب فرمان داده شده و آب طغیان کرد بر خزانه داران ، و آن است قول خدای تعالی ” سوره ۶۹ ، آیه ۱۱ ” : لما طغی الماء  ” چون آب طغیان کرد و رو به فزونی نهاد ” و از ابن عباس رسیده درباره قول خدای تعالی ” سوره ۳۷ ، آیه ۲ ” : ” فالزاجرات زجرا ” پس قسم به رانندگان ” مراد فرشتگان گماشته برابر هستند ) و بر فرشته ای که از صدای زجر و راندنش بانگ رعدها شنیده می شود و چون ابر خروشان به صدای زجر او به شنا درآید ( رفت و آمد نماید ) شعله های برقها بدرخشد و بر فرشتگانی که همراه برف و تگرگاند ، و فرشتگانی که با دانه های باران که می بارد فرود می آیند ، و فرشتگانی که بر خزانه های بادها زمامدارانند ، و فرشتگانی که بر کوهها گماشته اند تا از هم نپاشند ( ناگفته نماند : بی خبران و نادانان این سخنان را دور از نظر و اندیشه می دانند ، ولی قبول آنها واجب است ، زیرا مخبر صادق خبر داده و عقل هم دلیل قاطعی بر رد آن ندارد ) و بر فرشتگانی که سنجش آبها و پیمانه بارانهای سخت و رگبارها را به آنان شناسانده ای و بر فرشتگان فرستاده شده به اهل زمین که گرفتاری ناگوار و گشایش خوشایند ( بلا و رحمت ) می آورند و بر سفرا گرامی نیکوکار ، و نگهبانان بزرگوار نویسنده ( فرشتگان نگهبان بر دو دسته اند : نگهبانان کردار و نگهبانان اشخاص از پیشامدهای بد ) و بر ملک الموت ( فرشته مرگ بنام عزرائیل ) و یارانش ، و بر منکر و نکیر ( دو فرشته بازپرس در قبر ) و رومان آزمایش کننده ( اهل ) قبرها ( رومان نام فرشته ای است که پیش از منکر و نکیر در قبر می آید و آدمی را می آزماید اگر نیکوکار بود منکر و نکیر را آگاه می سازد که هنگام سؤال با او به نرمی رفتار نمایند و اگر بدکار بوده به آنان خبر می دهد ، و اعتقاد به سؤال و آزمایش و پاداش و کیفر در قبر حق و درست و از ضروریات و ایمان به آن واجب است ، و این که فرشتگان را ما نمی بینیم برای آن است که آنها از عالم ملکوت هستند و چشم ما آنچه را که راجع به عالم ملکوت است نمی بیند ، چنان که اصحاب پیغمبر – صلی الله علیه و اله – به جبرئیل ایمان داشتند و آن حضرت او را می دید و ایشان نمی دیدند ) و بر طواف کنندگان بیت المعمور ( جایگاه عبادت و بندگی فرشتگان در آسمان ششم ) و بر مالک و زمامداران دوزخ ( مالک پیشوای ایشان است ) و بر رضوان و کلید داران بهشتها ( رضوان رئیس بر آنهاست ) و بر فرشتگانی که خدا را در فرمانهایش نافرمانی نمی نمایند ، و آنچه به آن مأمورند بجا می آورند ( این جمله اقتباس از قول خدای تعالی است ” سوره ۶۶ ، آیه ۶ ” نارا وقودها الناس والحجارة علیها ملائکة غلاظ شداد لا یعصون الله ما امرهم ویفعلون ما یؤمرون یعنی آتشی که مردم و سنگ آتش گیره آن است ، بر آن فرشتگان ترشرو و سخت دل گماشته شده اند که خدا را در فرمانهایش نافرمانی نمی کنند و آنچه به آن مأمورند انجام می دهند ) و بر فرشتگانی که ( به اهل بهشت ) می گویند : ( قرآن کریم ” سوره ۱۳ ، آیه ۲۴ ” سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار یعنی ) درود بر شما باد به آنچه ( بجا آوردن طاعات و دوری از معاصی ) که شکیبایی نمودید ، پس نیکو سرانجامی است دنیا ( ی شما ) را و بر فرشتگانی که پاسبانانند که هرگاه به ایشان گفته شود ( قرآن کریم ” سوره ۶۹ ، آیه ۳۰ ” ) : خذوه فغلوه ( آیه ۳۱ ) ثم الجحیم صلوه : او را بگیرید و در غل ( زنجیری که در گردن یا دست قرار می دهند ) کشید و به دوزخ اندازید ، بشتاب به او روآورند و مهلتش نمی دهند و بر هر فرشته ای که نام او را نیاوردیم و مقام و منزلتش را در پیشگاه و این که به چه کاری او را برگماشته ای ندانستیم و بر فرشتگانی  که در هوا و زمین و آب جا دارند ، و بر آنانی که بر خلق ( همه آفریده شدگان در آسمان و زمین ) گماشته شده اند ( روایت شده : خدا چیزی را نیافریده جز آن که فرشته ای بر آن گماشته شده ) پس از ایشان درود فرست در روزی ( قیامت ) که هر کس می آید و با او راننده و گواهی ( از فرشتگان ) است ( قرآن کریم ” سوره ۵۰ ، آیه ۲۱ ” فرماید : وجاءت کل نفس معها سائق وشهید یعنی و هر کس می آید و با او دو فرشته است یکی او را به معاد و بازگشت ” می راند و یکی ” به عمل او ” گواه است ) و بر آنان درود فرست درودی که کرامت و مقامی بر مقامشان و پاکیزگی و تقربی بر تقربشان بیافزاید ( چون نعمتهای خدا غیر متناهی است و پایان ندارد ، امام – علیه السلام – درباره ایشان دعا می کند که خدای تعالی کرامت و طهارت یعنی مقام و تقرب ایشان را بیش از پیش گرداند ) بار خدایا و چون بر فرشتگان و فرستادگانت درود فرستادی و درود ما را به ایشان رسانیدی پس به سبب گفتار نیکو ( صلوات ) درباره ایشان که راه آن را تو گشودی ( توفیق و جور شدن اسباب را تو عطا فرمودی ) بر ما درود فرست ( رحمت خود را به ما ارزانی دار ) که تو بسیار بخشنده و بزرگواری ( در نسخه های صحیفه بیشتر فصل علیهم بما فتحت لنا است که درود بر فرشتگان را خواسته ، و در نسخه ای ” به طوری که مرحوم سید علیخان در شرح صحیفه خود فرموده ” فصل علینا بما فتحت لنا است که در اینجا طبق آن ترجمه شد و آن مناسبتر است ) .