صحیفه سجادیه - دعای شماره ۷ - فراز ۲

ذَلَّتْ لِقُدْرَتِكَ الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِكَ الْأَسْبَابُ، وَ جَرَى بِقُدرَتِكَ الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِكَ الْأَشْيَاءُ.

کارهاى دشوار به قدرت و توانائى تو آسان شده، و به لطف و توفیق (از جانب) تو اسباب (هر کارى) سبب گردیده، و مقدر شده بر اثر قدرت تو جارى و برقرار گشته، و اشیاء بر وفق اراده و خواست تو بکار رفته ‏اند.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۳ - فراز ۸

وَ يَا مَنْ لَا تُبَدِّلُ حِكْمَتَهُ الْوَسَائِلُ.

و اى آنکه اسباب و دست‏ آویزها حکمت او (آنچه صلاح دانسته و مقدر فرموده) را تغییر نمى‏ دهد (این فرمایش با آنچه در اخبار رسیده که دعاء و صدقه بلاء را دور مى‏ گرداند منافات ندارد، زیرا حکمت در گرفتار شدن به بلاء مشروط به دعاء نکردن و صدقه ندادن است).

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۱۳ - فراز ۱۴

وَ مَنْ تَوَجَّهَ بِحَاجَتِهِ إِلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ جَعَلَهُ سَبَبَ نُجْحِهَا دُونَكَ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلْحِرْمَانِ، وَ اسْتَحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَوْتَ الْإِحْسَانِ.

و هر که براى حاجت خود به یکى از آفریدگانت روآورد یا جز تو را سبب برآمدن آن حاجت قرار دهد به نومیدى گرائیده، و سزاوار نیافتن احسان از تو گردیده است.