صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۹ - فراز ۳

وَ وَسِيلَتِي إِلَيْكَ التَّوْحِيدُ، وَ ذَرِيعَتِي أَنِّي لَمْ أُشْرِكْ بِكَ شَيْئاً، وَ لَمْ أَتَّخِذْ مَعَكَ إِلَهاً، وَ قَدْ فَرَرْتُ إِلَيْكَ بِنَفْسِي، وَ إِلَيْكَ مَفَرُّ الْمُسي‏ءِ، وَ مَفْزَعُ الْمُضَيِّعِ لِحَظِّ نَفْسِهِ الْمُلْتَجِئِ.

و دستاویزم به سویت توحید و یگانه دانستن تو است، و وسیله‏ ام آنست که چیزى را با تو شریک و انباز نگردانیده ‏ام، و با تو خدائى فرانگرفته‏ ام (اعتقاد و باور ندارم که خدائى با تو باشد) و با جانم (از روى دل از عذاب و کیفرت) به سوى (رحمت) تو گریخته ‏ام، و گریزگاه بدکار و پناهگاه کسى که بهره ‏اش را تباه کرده و پناهنده گشته به سوى تو است.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۷ - فراز ۵۶

رَبِّ صَلِّ عَلَى أَطَائِبِ أَهْلِ بَيْتِهِ الَّذِينَ اخْتَرْتَهُمْ لِأَمْرِكَ، وَ جَعَلْتَهُمْ خَزَنَةَ عِلْمِكَ، وَ حَفَظَةَ دِينِكَ، وَ خُلَفَاءَكَ فِي أَرْضِكَ، وَ حُجَجَكَ عَلَى عِبَادِكَ، وَ طَهَّرْتَهُمْ مِنَ الرِّجْسِ وَ الدَّنَسِ تَطْهِيراً بِإِرَادَتِكَ، وَ جَعَلْتَهُمُ الْوَسِيلَةَ إِلَيْكَ، وَ الْمَسْلَكَ إِلَى جَنَّتِكَ.

اى پروردگار درود فرست بر پاکیزه ‏تران خویشان آن بزرگوار (حضرت فاطمه و ائمه ‏ى اثنى عشر علیهم‏ السلام) که آنان را براى امر و فرمان خود (راهنمائى مردم به راه نیکبختى) برگزیدى، و خزانه ‏داران علمت، و نگهداران دینت، و جانشینان خود در زمینت، و حجتهاى خویش بر بندگانت قرار دادى (تا علمت را از نااهل حفظ نموده، و دینت را از تحریف و تغییر نگهداشته، و اوامر و نواهیت را بیان کرده، و حق و باطل را به مردم نشان دهند) و آنها را به خواست خود از پلیدى و ناپاکى (معاصى و گناهان) پاک ساختى (اشاره به قول خداى تعالى «س 33 ى 33(: انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا یعنى جز این نیست که خدا مى‏خواهد رجس و پلیدى را از شما خانواده ‏ى نبوت ببرد و شما را «از هر عیب و نقصى» پاک و پاکیزه گرداند. این آیه طبق اخبارى که از شیعه و اهل سنت در دست است درباره ‏ى پیغمبر اکرم و على و فاطمه و حسن و حسین- صلوات الله علیهم- است، و اگر درباره ‏ى زنان پیغمبر- صلى الله علیه و آله- بود «چنانکه اهل سنت گفته ‏اند به دلیل اینکه صدر و ذیل مطلب راجع به آنها است» بایستى لیذهب عنکن و یطهر کن بیان شود) و ایشان را دست ‏آویز به سوى خود و راه به بهشت خویش گردانیدى.

صحیفه سجادیه - دعای شماره ۴۵ - فراز ۲۱

ثُمَّ آثَرْتَنَا بِهِ عَلَى سَائِرِ الْأُمَمِ، وَ اصْطَفَيْتَنَا بِفَضْلِهِ دُونَ أَهْلِ الْمِلَلِ، فَصُمْنَا بِأَمْرِكَ نَهَارَهُ، وَ قُمْنَا بِعَوْنِكَ لَيْلَهُ، مُتَعَرِّضِينَ بِصِيَامِهِ وَ قِيَامِهِ لِمَا عَرَّضْتَنَا لَهُ مِنْ رَحْمَتِكَ، وَ تَسَبَّبْنَا إِلَيْهِ مِنْ مَثُوبَتِكَ، وَ أَنْتَ الْمَلِي‏ءُ بِمَا رُغِبَ فِيهِ إِلَيْكَ، الْجَوَادُ بِمَا سُئِلْتَ مِنْ فَضْلِكَ، الْقَرِيبُ إِلَى مَنْ حَاوَلَ قُرْبَكَ.

سپس ما را به وسیله ‏ى آن ماه بر همه‏ ى امتها برگزیدى، و به فضل و برترى آن ما را نه اهل ملتها و کیشها برترى دادى (این بیان صریح و آشکار است در اینکه ماه رمضان از خصائص پیروان دین اسلام است، چنانکه در شرح جمله‏ ى سوم از دعاى چهل و چهارم به آن اشاره شد) پس به فرمان تو روزش را روزه داشتیم، و به یارى تو شبش را ( براى بندگى) برخاستیم در حالى که به روزه داشتن و برخاستن آن خود را براى رحمتت که ما را بر آن خواسته ‏اى درآوردیم، و آن را وسیله‏ ى پاداش تو گردانیدیم، و تو به آنچه از درگاهت خواسته شود توانائى، به آنچه از فضل و احسانت درخواست گردد بخشنده ‏اى، به کسى که قصد تقرب به (رحمت) تو کند نزدیکى.