به گزارش خبرنگار خبرگزاری اهل‏بیت(ع) ـ ابنا ـ از سالن همایش‏های امام خمینی(ره) پردیس قم دانشگاه تهران، حجت الاسلام علی بهجت فرزند آیت‏الله بهجت در همایش «پارسای پرهیزگار» که روز گذشته و به مناسبت نکوداشت مقام معنوی حضرت آیت‏الله بهجت برگزار شد، به بیان خاطراتی از پدرش و حالات معنوی خاصی که گاه به ایشان دست می‏داد، پرداخت.

علی بهجت گفت: مرحوم پدرم برای خود، “خود”ی قائل نبود. به اعتقاد شیخ علی بهجت، ارزش انسان به علم است و خداوند می‏فرماید: «انما یخشی الله من عباده العلماء» البته در حال حاضر علوم مختلفی وجود دارد که امکان دربرگرفتن همه آنها در زمان و عصر فعلی امکان‏پذیر نیست.

بهجت سپس در ادامه افزود: عالمان دینی اعتقاد دارند بهترین علم، علم فقه است؛ زیرا انسان با استفاده از این علم بر احکام الهی دست‏رسی پیدا می‏کند. فرزند آیت‏الله بهجت ادامه داد: «تفقه در علوم دین لازم است؛ اما شرط کافی نیست. زیرا هدف اصلی کمال و خدایی شدن است. فقه شرط لازم در ظاهر انسان است ولی در باطن این علم رسا نیست.» بهجت با بیان اینکه مرحوم پدرش “عالم عامل” بود، گفت: «عالمی خوب است که علمش در عمل او اثر بگذارد. چراکه علم تا هنگام قبر با انسان همراه است و بعد از آن، از علم و استنباط پرسیده نخواهد شد؛ بلکه از معرفت سؤال می‏شود.»

همچنین فرزند مرجع تقلید فقید شیعیان اضافه کرد: «امتیاز آیت‏الله بهجت این بود که در درس بسیار جدی بود و کم نمی‏گذاشتند. ایشان در عبادت نیز هیچ گاه کم نمی‏گذاشتند.»

بهجت با بیان اینکه ایشان در سنین پیش از بلوغ به سلوک و عرفان نائل آمده بودند، گفت: «از اسرار غریبه او چیز زیادی به جا نمانده است؛ زیرا هر کس چیزی می‏دانست و آن فرد نیز تا زمان حیات ایشان حق بیان آنها را نداشت. البته اکثر افرادی که از آن اسرار آگاه بودند هم پیش از ایشان وفات نمودند.»

فرزند آیت‏الله العظمی بهجت در بخش دیگر سخنان خود به بیان گوشه‏هایی از حالات معنوی و عرفانی پدر خود پرداخت:

* ایشان در عمل چنان متواضع بودند که ابدا منیّت نداشتند. هر چه افراد بیشتری او را می‏شناختند، متواضع‏تر می‏شدند.

* عمامه ایشان از هفت متر تبدیل به چهار متر شد؛ ریش خود را هم کوتاه می‏کردند تا باعث جلت توجه نگردد.

* با این که ایشان از لحاظ علمی در سطح بالایی بود، حاضر نبود خود را مجتهد معرفی کند.

* آقای ری‏شهری از ایشان سؤال نمود: شما مقام معنوی دارید؟ ایشان فرموده بودند: مقام اگر گفتنی بود که مقام نبود.

* در نماز با تمام وجود نماز می‏خواندند؛ تا حدی که در نماز به شدت عرق می‏کردند. در حرم چنان حالی پیدا می‏کردند که گویی در انجا انرژی می‏گیرند.

منبع:www.abna.ir