آیت‌الله حسن رمضانی، استاد حوزه علمیه در پانزدهمین روز برگزاری نمایشگاه بین‌المللی قرآن با حضور در غرفه ایکنا مستقر در این نمایشگاه، پرداختن به تفاسیر انفسی را در گرو فهم و تقاضای مخاطب دانست.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، آیت‌الله حسن رمضانی، استاد حوزه علمیه در پانزدهمین روز برگزاری نمایشگاه بین‌المللی قرآن، در غرفه ایکنا مستقر در این نمایشگاه، حضور پیدا کرد و برای دقایقی به گفت‌وگو با خبرنگاران پرداخت.

وی با اشاره به برگزاری سه جلسه شرح تفسیر مثنوی معنوی در هفته در ایام ماه مبارک رمضان گفت: همان‌گونه که می‌دانید ظاهر این اثر مثنوی است، ولی در واقع تفسیر قرآن کریم است که از شیخ بهایی به یادگار مانده است؛ در جلساتی که برگزار می‌کنیم، قدم به قدم براساس آیات قرآن و روایات منقول از پیامبر(ص) و امام علی(ع) این ابیات را تفسیر و تحلیل می‌کنیم.

وی با اشاره به آیه «إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ؛آنها كه آيات ما را تكذيب كردند و در برابر آن تكبر ورزيدند درهاي آسمان برويشان گشوده نمي‏‌شود و (هيچگاه) داخل بهشت نمي‏‌شوند مگر اينكه شتر از سوراخ سوزن خياطي بگذرد! (يعني بهيچ‌وجه امكان ندارد) اينچنين گنهكاران را جزا مي‏‌دهيم(اعراف/۴۰)، گفت: در تحلیل و تفسیر این آیه و بسیاری از آیات دیگر از تفسیر و تحلیل جناب شیخ بهایی استفاده کرده و بهره برده‌ایم.

آیت‌الله رمضانی در پاسخ به سوال ایکنا پیرامون اقبال به تفاسیر انفسی در سالیان اخیر گفت: بحث‌های استاد جوادی آملی گهگاهی پلی به این سمت می‌زند و در تفسیر تسنیم نیز مباحث مربوط به عبارات، اشارات، لطایف و ... در حد توان مفسر و استعداد خواننده و شنونده آمده است؛ اما اینکه اثری خاص و مستقل تحت عنوان تفسیر انفسی باشد، سراغ ندارم.

وی در پاسخ به اینکه دلیل نپرداختن به تفسیر انفسی چه می‌تواند باشد؟ گفت: شاید دلیل آن این باشد که مباحث عبارات قرآن بیشتر از اشارات و لطایف قرآن برای افراد جلب توجه کرده باشد؛ خود افراد و مخاطبان نیز مهم است و مخاطبی باید در کار باشد که اینگونه امور نیز به منصه ظهور برسد و زمانی که مخاطب بیشتر بر موضوع عبارات متمرکز باشد، پرداختن به مباحث تاویلی و انفسی و ... کمتر خواهد بود؛ ان‌شالله که از ظاهر عبور کنیم و به باطن بپردازیم.